FANDOM


Chciałbyś łatwiej dogadywać się ze swoim podopiecznym? Wybierz obility – sport dla zwykłych ludzi i ich psów, łączący elementy posłuszeństwa i agility. Stawia się w nim nacisk na pozytywną relację między człowiekiem i psem.


Kirsti Luhtala jak wielu Finów lubiła trenować z psem. Często wieczorami spotykała się z przyjaciółką, by ćwiczyć z czworonogami posłuszeństwo. Brakowało im jednak w zwykłym obedience tego, że nie można psa chwalić ani zachęcać głosem i gestami, co przecież jest czymś normalnym w codziennych kontaktach ze zwierzakiem. Wiosną 1997 r. Kristi przyszedł do głowy pomysł nowej dyscypliny, a rok później napisała jej regulamin. Już na pierwszym etapie tworzenia sportu opracowano podział na klasy, regulamin, punktację oraz system nagród i tytułów. Robocza fińska nazwa brzmiała agi-toko (agi – skrót od agility, toko – skrót oznaczający obedience), jednak ponieważ ćwiczenia posłuszeństwa stanowią podstawę, a przeszkody są tu tylko urozmaiceniem, zmieniono nazwę na tokoagi (ang. obility). Z czasem regulamin dopracowywano, kiedy okazywało się, że dane ćwiczenie jest zbyt łatwe nawet dla początkującego czworonoga – na przykład „siad-zostań” początkowo wykonywano w odległości 1 m, a obecnie przynajmniej 2 m.

Powstał klub obility, który już w 1998 r. zorganizował oficjalne zawody. Wydaje on też własny kwartalnik. W 2004 r. pod wpływem niektórych behawiorystów, m.in. Turid Rugaas z Norwegii oraz Andersa Hallgrena ze Szwecji, położono większy nacisk na opartą na zaufaniu komunikację między psem a człowiekiem, a sportowa rywalizacja zeszła na dalszy plan.  

Na czym polega obility?   

Krótko mówiąc, na uczeniu psa dobrych manier za pomocą jego języka, zwierzak ma być opanowanym i zrelaksowanym towarzyszem. Obility można ćwiczyć z każdym psem – małym i dużym, młodym i starym. Trening jest dostosowany do tempa i możliwości danego czworonoga.  Szybkość i perfekcja, z jaką wykonywane są ćwiczenia, są mniej istotne niż sposób współpracy między psem i człowiekiem i porozumienie między nimi. Idealny przewodnik jest spokojny, pewny siebie i życzliwie odnosi się do psa, zaś idealny pies to zwierzak uważny i posłuszny. Przewodnik wydaje komendy cicho, przyjaznym tonem i wspiera psa w trudnych sytuacjach. Uczy się rozumieć zachowania zwierzęcia i szkolić go w taki sposób, by było to przyjemne dla nich obojga.   

Nagroda za zaufanie  

Ćwiczyć obility można zarówno na zewnątrz, jak i w pomieszczeniu. Ważne, by zawsze zachowane były pozytywne nastawienie przewodnika do psa. Ćwiczenia są urozmaicone, więc wymagają i od zwierzęcia, i od człowieka myślenia, a nie obciążają zbytnio fizycznie. Żeby przejść do wyższej klasy trzeba zdać egzamin, podczas którego jeden z sędziów ocenia umiejętności psa, a drugi relację między psem a człowiekiem. Nawet jeśli para za te pierwsze otrzyma 0 punktów, to i tak za zaufanie może dostać pełne 10. W każdej klasie specjalną nagrodę otrzymują pies i właściciel, którzy zdobędą najwyższą punktację za zaufanie. Podczas oceny bierze się pod uwagę naturalne predyspozycje zwierzaka. Nikt nie oczekuje, że pies myśliwski będzie się zachowywał jak owczarek. Popularność obility w Finlandii ciągle rośnie. Nie ma to być kolejna dyscyplina sportu, w której ważna jest rywalizacja, ale oczywiście rozgrywane są zawody, a nawet mistrzostwa Finlandii. Zdobywanie kolejnych sprawności motywuje właścicieli do regularnej pracy z psem, nie ma jednak stresować, a jedynie motywować. W Polsce niektóre szkoły prowadzą zajęcia w duchu obility, jednak nie zatwierdzono jeszcze u nas regulaminu tego sportu.

Mg 5045.jpg

Dla kogo obility?

● dla zwykłych właścicieli psów, którzy chcą ćwiczyć z psem i dobrze się przy tym bawić  ● dla starszych i niepełnosprawnych psów i ludzi

● dla przewodników planujących w przyszłości starty w zawodach

● dla psów startujących już w obedience dla podtrzymania motywacji w warunkach zawodów

● dla psów uprawiających agility, by mogły poćwiczyć spokojne skupianie się w obecności przeszkód

● dla osób, które chcą ćwiczyć socjalne zachowanie psa wobec innych psów i ludzi 

Komu nie polecamy obility?

Osobom odczuwającym potrzebę zaciętej rywalizacji i rozłożenia przeciwnika na łopatki. 

Zasady obility

W obility wyróżnia się pięć poziomów trudności, przy czym pierwszy jest nieobowiązkowy, a począwszy od drugiego po otrzymaniu trzech ocen doskonałych przechodzi się do wyższej klasy. Ale można też jeszcze przez rok startować na danym poziomie. Z wyższej klasy nie można się cofnąć do niższej. Na każdym poziomie jest pięć typów zadań. 

● Zachęcanie/motywowanie – to podstawa obility po fińsku nazywana „lirputus”. Polega na posługiwaniu się dźwiękami i gestami z mowy ciała psa (takimi jak np. sygnały uspokajające opisane przez Turid Rugaas), za których pomocą zwracamy na siebie uwagę podopiecznego. Przewodnik uczy się, jak sprawić, żeby pies go „słuchał” w obu znaczeniach tego słowa, czyli słuchał, co się do niego mówi, i wykonywał polecenia.  

● Wyzwanie – to tzw. ćwiczenia „z obcym”, bo główny nacisk kładzie się tutaj na zachowanie psa w obecności innych ludzi.

● Podążanie – czyli „chodź ze mną”. Pies ufający swemu przewodnikowi, z którym łączy go więź, chętnie za nim podąża w różnych sytuacjach.

● Podejmowanie/szukanie – aportowanie i poszukiwanie, które aktywizują nos psa i jego szare komórki. 

● Posłuszeństwo na odległość – wykonywanie komend przez psa znajdującego się w pewnej odległości od opiekuna.  W części dodatkowej przewodnik może zaprezentować wybraną przez siebie sztuczkę, której nauczył psa.Przewodnik nigdy dokładnie nie wie, jakie zadanie będzie musiał wykonać jego pies, lecz zna zakres trudności. Na kolejnych poziomach rośnie stopień trudności, np. w najniższej klasie w ćwiczeniu podejmowanie/szukanie pies szuka przysmaku leżącego w pobliżu przewodnika, a w wyższej klasie musi się wykazać umiejętnością samokontroli i chwilę poczekać (przewodnik może go chwalić i zachęcać), zanim będzie mógł wziąć przysmak. Na każdym poziomie są różne klasy. W klasie A pies przebywa cały czas na smyczy, w B – tylko w niektórych ćwiczeniach, a w C – cały czas luzem. Żeby zaliczyć dany poziom, przewodnik musi zdać pisemny egzamin, obejmujący pytania o naturalne zachowania psów, szkolenie i analizę własnych zachowań jako przewodnika.Jeśli chodzi o elementy agility, to zazwyczaj wybiera się cztery lub pięć przeszkód, z których co najmniej jedna jest nietypowa. Chodzi o to, żeby tę część zawodów można było odbyć choćby w lesie na dużych kamieniach. Na przykład pies musi przeskoczyć z jednego kamienia na drugi (kamienie powinny być płaskie, bez ostrych krawędzi, nieśliskie). Przewodnik wybiera wysokość przeszkody, a według nowych zasad może pominąć część agility i zaliczać tylko posłuszeństwo.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki